Ik stapte uit de auto en liep langs de weg naar de kraam met potjes honing en aanbid-beeldjes van de Tajinaste die langs de rand van de Caldera de los Marteles stond. Het echtpaar glimlachte naar mij in de hoop dat ik wat bij ze zou kopen.
Hola!
Hola, Buenos días, que tal?
Bien bien, y usted?
Alsof we elkaar kenden, maar een dergelijke beleefdheid is hier heel normaal.
Ik stak de straat over en liep naar de andere rand, die aan de noordkant. Meteen werd ik getroffen door het geweldige uitzicht op deze hoogte van 1500 meter. De steile wanden van de caldera werden getooid met grote sparren aan alle kanten en daartussen stonden struiken in de bloei: de Tajinaste. Over dat geheel heen zag je in de verte de zee en daarvoor nog Las Palmas en haar voorsteden. Een windvlaag trof mij en met betraande ogen nam ik alles in mij op en maakte nog even gauw een mooie foto van onze groep onderzoekers van de NVGC die met mij in deze paasweek hier wilden komen om op zoek te gaan naar het geheim van de Tajinaste.
De Tajinaste is een heilige plant en op deze hellingen van de Caldera de los Marteles is voor het eerst waargenomen dat de Tajinaste kon lopen. Die eerste keer was ook in een paasweek in het jaar 698, zo is bekend. Deze verschijning is bijzonder omdat nergens op onze aarde elders ooit een plant is waargenomen die kan lopen. Helaas is het honderden jaren geleden voor het laatst gemeld en wetenschappelijk onderzoek heeft nooit aan kunnen tonen dat het waar is en hoe ‘ze’ het doen. Maar de verhalen zijn er niet minder om. De Tajinaste schijnt onder bepaalde omstandigheden haar wortels op te tillen, gelijk een jonkvrouw haar jurk, en roesjt dan de hellingen op en neer op zoek naar een andere, wellicht betere plek, om daar de wortels weer in de vette klei te laten zakken. Waarom de Tajinaste dat doet is evenmin bekend. Maar de plant wordt sindsdien vereerd en in vele tempels en huizen op het eiland staan beeldjes van de Tajinaste.
Wij beginnen aan de steile afdaling en maken veel foto’s zodat wij de struiken in kaart kunnen brengen.
Overal staan de grootste en mooiste struiken Tajinaste in alle kleuren. Het is onvoorstelbaar hoeveel er hier staan, maar niet alleen struiken. Het geheim van de Tajinaste is een fenomeen dat iedereen wil waarnemen en het lijkt wel een bedevaart. Overal zijn mensen die de hellingen op en af lopen. Ze proberen van alles om de Tajinaste zover te krijgen dat hij aan zijn stutten trekt.
Er wordt gefluisterd, gepraat en soms zelfs gezongen. Er worden moppen verteld. Er wordt aan geroken en getrokken en zelfs geplukt. In een enkel geval wordt er zelfs tegenaan geürineerd. Een van ons is zelfs boven op een hoge rots geklommen, zwaaide en keek of hij een Tajinaste zag terugzwaaien.
Soms hoorde je opeens kreten van ontzetting als mensen de Tajinaste meenden te zien lopen. Ik neem zelf waar dat de struiken golven in de wind en het lijkt dan of daartussen struiken zich bewegen. Maar als je wat langer kijkt, begin je ook weer te twijfelen en weet je niet of je je eigen ogen moet geloven.
Het blijft spannend en we zijn voortdurend op onze hoede en in afwachting.
Vanzelfsprekend ben je in deze omgeving diep onder de indruk. Als je de steile hellingen ziet dan kan je je niet voorstellen dat het toeval is dat de Tajinaste hier staat. En dan die kleurenpracht. Schitterend.
Je voelt gewoon de spanning en verwacht ieder moment onder de voet gelopen te worden door een struik. Maar ik vrees dat mijn fantasie en emotie met mij aan de haal gaan op zo’n moment.
Het is niet zover gekomen. Na een straffe afdaling volgde een moeizame klim met vele herstel-momentjes.
Moe en toch voldaan vertrokken wij weer. Met de vele foto’s komen we volgend jaar terug om te kijken of de struiken nog op dezelfde plek staan en op die manier hopen wij het bewijs te kunnen leveren voor het geheim van de Tajinaste.
Ik dank mijn mede-onderzoekers voor hun enorme inspanningen, want zwaar was het.
Wordt vervolgd.
Rob.
