Vlakwandelen, eindelijk het is zo ver. Mijn eerste deelname er aan neemt een aanvang en ik ben er helemaal klaar voor. Ik heb de gympen goed aangesnoerd en de kuiten ingeolied.
Het verzamelpunt is bij Debbie”s Kitchen waar het even een gezellig onderonsje is.
Etappe één zou ons langs de Lidl voeren, wat achteraf het diepste punt zou blijken te zijn, zo door Bellavista naar boven. Het woord vlakwandelen kwam hier niet goed uit de verf zo zou blijken. Het stijgingspercentage was niet bekend maar de boodschap , welke ik van mijn kuit en bilspieren ontving, gaven aan dat het hoog moet zijn geweest. Maar goed boven gekomen wachtte ons een korte rustpauze.
We gaan weer verder hoor ik roepen en nu gaan we door San Fernando nog hoger. Ik verwachte intussen elk ogenblik de boomgrens te bereiken als we bij restaurant La Vieja aan de afdaling gaan beginnen. Een verademing zou je zeggen, echter de geplaveide weg maakte plaats voor een rotsbodem bedekt met losse keien en ging op sommige plekken steil naar beneden. Ik waande me even op de helling van de K2 temeer dat halverwege de afdaling, op een pleisterplaats, een partij afgetrapte schoenen lagen. Of deze van door de vorige tocht wegens ontberingen waren achter gelaten weet ik niet wat ik wel weet dat ik de hemel afkeek of er al gieren in aantocht zijn belust op een lekker hapje.
Dat het eindpunt van deze etappe bij het Hospitaal De Salud was kon geen toeval zijn.
Uiteindelijk kwam de hele groep ongeschonden aan en nuttigde een drankje of een kopje koffie. Niemand uit de groep hoefde aan de beademing en de gezelligheid nam enkel maar toe.
De laatste etappe werd ingezet en voerde ons door allerlei straatjes van San Fernando dit om de geplande acht kilometer te voltooien. In het einddoel, het restaurant Guarapo, wachtte ons nog een toefje op de taart in de vorm van een heerlijke maaltijd met de nodige drankjes ter afsluiting van een zeer geslaagde vlakwandeling. Ik, maar ik denk dat hier in de wij vorm gesproken mag worden, bedanken de organisatoren met in het bijzonder de Sherpa’s, Aart, Edwin, Johan en Greetje, die de trip hebben bedacht en verkend en zo ons een heerlijke dag hebben bezorgd.
De gympen gaan nu in het spreekwoordelijke vet maar zullen er bij het volgend seizoen snel uitgehaald worden.
Tot dan, Johnny
Klik op de eerste foto en scroll dan door de foto’s
