De historie van de clubs

 

Het ontstaan van Bergwandelen

Het was een openbaring, vooral voor leden die al meer dan 15 jaar op Gran Canaria woonachtig waren en nog nooit aan de voet van deze meest bekende rots van het eiland hadden gestaan en dus ook nog nooit van deze spectaculaire uitzichten hadden genoten.

Het is leuk terug te denken aan die Spaanse aannemer, die de buitenlanders zo graag liet zien hoe mooi het binnenland van Gran Canaria is. Hij zette een paar kisten in de laadbak van zijn vrachtauto. Met een paar Scandinaviërs zaten de NVC'ers daarop en bracht hij hen naar een mooi plekje in de bergen. 

Het allereerste begin van de Montañeros van de Lage Landen

Diverse wandelingen in het schitterende berggebied in de volgende jaren leidde tot de oprichting in 1998 van de “Montañeros van de Lage Landen”. Voorzitter werd Frank Goldberg.

Nadat ook Willemien Kuznik en Ludwig van Mieghem bereid waren om Frank Goldberg te helpen was het op  29 oktober 1998 dat de eerste officiële bergwandeling van de nieuw opgerichte onderafdeling werd gelopen.

Historie Goldberg

Foto: Frank Goldberg                                                                                                                                                         

Diverse wandelingen in het schitterende berggebied in de volgende jaren leidde tot de oprichting in 1998 van de “Montañeros van de Lage Landen”. Voorzitter werd Frank Goldberg. Nadat ook Willemien Kuznik en Ludwig van Mieghem bereid waren om Frank Goldberg te helpen was het op 29 oktober 1998 dat de eerste officiële bergwandeling van de nieuw opgerichte onderafdeling werd gelopen.

Frank Goldberg was de initiatiefnemer van deze nieuwe activiteit, en van hem zijn ook de volgende woorden: “Slechts weinigen kennen de prachtige gebieden die zich ontsluiten door eens het asfalt te verlaten en de eeuwenoude guanchepaden te volgen”. En zo trok en trekt men dan over geitenpaden en Caminos Reales door bossen, over velden met een zee van bloemen, langs watervallen en meertjes met steeds maar wisselende vergezichten.

Een zeer trieste gebeurtenis vond enkele jaren later plaats. Willemien Kuznik was inmiddels de opvolger van Frank Goldberg als voorzitter van de bergwandelvereniging en tijdens de wandeling van 29 maart 2001,waar zij ook als gids optrad, maakte zij een verkeerde beweging en stortte vele meters naar beneden. Zij was op slag dood. Enkele jaren later is er op die plek door de familie een gedenksteen geplaatst.

De wandelingen kunnen natuurlijk nooit worden gelopen zonder de inbreng van de vele vrijwilligers in al die jaren, zoals o.a. de diverse deskundige gidsen, de voorlopers en de voorzitters.

 

Het ontstaan van de Bibliotheek

In 1975 was er bij de NVC al een kleine bibliotheek, gevestigd in het huis van de familie de Graaf in Las Palmas, later bij familie A. Hakkert, maar dat initiatief bloedde dood. Ook in La Garita was een bibliotheek aan huis, bij de familie Sirag.

Maar enkele jaren later, in 1983, was het toch weer opnieuw georganiseerd in Las Palmas, terwijl de NVC leden ook terecht konden in centrum Eucumenico in Playa del Inglés, bij Pfarrer Philip Roth. Er waren boeken, er waren lezers, dus werd dit verder mogelijk gemaakt in 1995 bij Ina Tindal in San Fernando.

Maar eind 1997 is de NVC-bibliotheek opnieuw opgezet in Playa del Inglés, en op 2 januari 1998 werd deze geopend in de garage van de familie Koenen.

Veel verouderde boeken werden afgedankt en een groot aantal nieuwe boeken zijn toen erbij gekomen, wat heeft geleid tot een wel zeer uitgebreide bibliotheek voor het Nederlands sprekende gezelschap op Gran Canaria. Er waren in 1998 zo'n kleine 1.000 titels die van alle kanten werden aangeboden.

En in 1998 is er ook nog een videotheek bijgekomen, een verzameling die er zijn mocht. Veel speelfilms, maar ook meerdere door Ans Kaales gemaakte documentaires als herinnering aan diverse NVC-activiteiten.

Historie Koenen

Foto: Gerda Koenen                                                                                                                                                                     

Degene die vanaf 1998 met veel inzet en enthousiasme de bibliotheek sterk onder de aandacht van de leden bracht was Gerda Koenen. Het leukste ervan vond Gerda toch het adviseren van de bibliotheekbezoekers bij de keuze van de boeken. Omdat ze zelf ook veel boeken las kon ze gelukkig de anderen goed adviseren. Elke vrijdagmiddag was de bibliotheek annex videotheek geopend in die jaren.

Er werd in de jaren na 2010 veel minder gebruik gemaakt van de bibliotheek dan in 1998, voornamelijk door het gebruik van e-readers. Reden voor Gerda (en Herman) Koenen om te besluiten eind maart 2019 de bibliotheek definitief te sluiten. Gememoreerd mag worden na 21 jaar dat dit een zeer belangrijke (sociale) functie binnen de NVC is geweest.

De vele aanwezige boeken konden gratis worden opgehaald door de leden, en bij ieder boek dat de bibliotheek verliet werd er ook een stukje herinnering gewist. Maar wat er blijft is deze terugblik op een stukje historie binnen de NVC.

 

Het ontstaan van Petanca

Het petanca begon in 1990 met een paar schuchtere worpen in Puerto Rico, initiatiefnemer Bram van Vianen, gevolgd door Lou Bierens, Jean Coppieters, Bert Abeling.
Maar op 14 januari 1991 was San Fernando de nieuwe thuisbasis met in de organisatie Francine Siderow en Lou Bierens.
Men speelde onder de naam "Los Petanqueros" en mede onder de vertaalde naam “De Ballegooiers” (de bedenker is korte tijd daarna voor een paar weken geschorst).

Het was niet zo maar even ballegooien, nee, er kwam een echt bestuur met Jean Coppieters, Ida Albers, Wil van Deventer, Frank Goldberg en Gonni van Vliet. Die bedachten in 1993 de ook weinig originele naam van “Cannebel”, hetgeen betekent "Canaria Nederland Belgie". Latere clubleiders waren Bert Abeling, Roos Dreweck en Irene Verschueren.

Er is ook geruime tijd gespeeld in El Tablero, maar daar stond men regelmatig voor een dichte deur. Uitgeweken werd toen naar Arguineguin maar rond de eeuwwisseling besloot men toch terug te keren naar San Fernando.

Historie petanca

Foto: Irene Verschueren en Wil van Deventer                                                            

Ina van Beek organiseerde vanaf 1997 een aparte petanca in Arguineguin, met de naam "El Carmen". Later sloot Wil van Deventer zich hierbij aan. Irene Verschueren, die samen met Heidi van Gennip de organisatie had in San Fernando, is in 2020 gestopt.

Ook Ans Schouten en Marie-Louise Luiten samen met Marinus Jonker het vanaf 2009 allemaal regelen in Arguineguin, stopten hiermee in 2023.

Niet ongenoemd mogen blijven de petanca-spelers van het allereerste uur, nl. Jan van Willigen en Marinus Jonker !

Echter alleen de petanca in San Fernando is erkend door de NVC, verschil moet er zijn.

 

Het ontstaan van Bridgen

In de tweede helft jaren ’80 werd er bridge gespeeld met direct al een moeilijke situatie want enkele spelers woonden in Las Palmas en er waren wat bridgers elders op het eiland. Om die reden is men in 1988 ook in Playa del Inglés begonnen met een bridge-afdeling onder het gezag van de NVC, die in 1990 officieel de naam “Brican” kreeg.

Historie bridge

Foto: Riek de Bilt                                                                                                                                                   

Riek de Bilt, die samen met Ans Kaales aan de wieg stond van de bridgeclub, organiseerde in een leuk hotel in de bergen een bridge-evenement in 1990 en verzocht de aanwezigen met een toepasselijke naam te komen. Die kwam van Henny Postma, namelijk “Brican” waarin Bridge en Canaria voorkwamen. Met veel fantasie kon men er ook nog de namen van Riek en Ans uithalen.

Bij het tienjarig bestaan in 1998 nam Herman Koenen de voorzittershamer over van Riek de Bilt en leidde de afdeling zo de nieuwe eeuw in. Daarna kwam de organisatie in handen van Bram Verheij en waren de (elektronische) omstandigheden en hulpmiddelen natuurlijk niet meer te vergelijken met de goede oude tijd van toen. Daarna nam Jelle Zijlstra de functie een aantal jaren over, waarna Wily van Uffelen en Jaap Commandeur de boel draaiende hielden.

Momenteel is men op zoek naar een nieuwe enthousiaste leider die de bridge-touwtjes in handen neemt na het corona-tijdperk.

 

Het ontstaan van Tennis

Eind 1994 namen Katja Suy en René Roelofs het initiatief tot het oprichten van de onderafdeling Tennis binnen de NVC. Het ging zo moeizaam dat er maar 4 spelers waren op de banen van hotel "Buenaventura" in Playa del Inglés, waarvan er altijd wel één niet kwam opdagen en daardoor een willekeurige hotelgast op de baan werd getrokken. Vermeldenswaardig is hierbij dat Vera, de vrouw van René, toen meedeed als scheidsrechter. In maart werd de zaak dan ook maar ontbonden.

In 1997 nam Wil Langedijk een nieuwe poging en na een moeilijke start ging het tennis binnen de NVC floreren. Er werd gespeeld op de banen van de Sun Club in Playa del Inglés.

Eind 1997 nam Willeke de Neve de taken waar daar Wil Langedijk ziek was, en na terugkeer van Wil deden de dames samen de organisatie.

In mei 1998 werd de tennisclub officieel van een naam voorzien, het werd "Benevelt" (“Belgisch Nederlandse Vereniging Lawn Tennis”).

De naam “Benevelt” is bedacht door Herman Koenen en is natuurlijk logisch voor deze sportieve activiteit. Herman Koenen heeft tevens de “koe-bel” geschonken aan de tennisclub, die nog elke zaterdag klingelt over de tennisbanen, wanneer de tijd voorbij is.

Historie tennis

Foto: Willeke de Neve                                                                                                                                                                                                 

In februari 1999 stopte Wil Langedijk met de organisatie en zette Willeke de Neve (foto) geheel alleen de tennis verder door en zorgde voor een verdere opbloei. Playa del Inglés is wel altijd de thuisbasis geweest. In het begin werd er gespeeld op de Sun Club, de laatste vele jaren was het kunstgras bij Holycan aan de Calle Holanda (bij Victor, Paco en Thomas) de ondergrond en momenteel worden de wedstrijden gespeeld op het gravelpark van Maspalomas.

Eind 2017 stopte Willeke de Neve met de organisatie, nadat zij dus 20 jaar vele, vele tennissers plezier had gedaan met goede indelingen en een goede organisatie. Rob Zoet nam het over maar dit duurde slechts een jaar waarna nu Monique Hoogenhuizen sinds 2018 de indelingen voor de nog steeds enthousiaste tennisfans doet.

Behalve de NVC-leden zijn ook “gasten”, die hier voor een korte vakantie verblijven, altijd welkom om mee te spelen. De Belgen nemen een belangrijke plaats in, ook wat de sfeer betreft. En niet te vergeten natuurlijk het après-tennis, de zogenaamde derde set.

 

Het ontstaan van Sociale Zorg

Aan Sociale Zorg dacht men nog niet in de beginjaren ’70 en ’80 van de NVC. Men was toch immers allemaal nog jong?! Wel waren er al plannen om in de toekomst een soort Nederlands bejaardenhuis op te richten, maar dat bleek financieel niet haalbaar. Alhoewel recentelijk dit idee weer onder de aandacht werd gebracht om met alle ruim 400 leden van de NVC in één groot bejaardenhuis te gaan zitten, gebouwd tegen de helling van de Roque Nublo.

In het Clubnieuws van toen was wel een rubriek “De Ziekenboeg”. Daarin werd vermeld wie er ziek was of geopereerd moest worden. Maar ja, toen de vereniging groter werd was dat niet meer te overzien en vergat men wel eens iemand. Terwijl anderen juist weer niet wilden worden genoemd. Dus die rubriek werd afgeschaft.

Historie Soc Zorg

Foto: Ans Kaales                                                                                                                                                

Maar in 1993 werd de “Sociale Zorg” geboren, en dat werd aan Ans Kaales toevertrouwd. Zij werd geassisteerd door o.a. Yvonne Boskoff. Hoe en wat moest worden ervaren, in ieder geval helpen en bijstaan in noodgevallen. De Sociale Zorg is behoorlijk in de lift gekomen, toen de NVC erin slaagde contact te leggen met de IHD (Internationale Hulp Dienst) uit Nederland, met o.a. thuiszorg. Er waren ook wel telefoontjes, zoals “mijn wasmachine is stuk” of “mijn video doet het niet” maar die mensen zijn allemaal tijdelijk "opgenomen". Een veelgehoorde opmerking in die tijd (en nu nog, toch?) is dat we met ons allen redelijk gezond en zelfstandig blijven op dit zonnige eiland. Het klimaat is daarom de grootste hulp van de Sociale Zorg.

De Sociale Zorg anno nu wordt verzorgd door Liliane Legein en Marijke Timmers en men overweegt de naam te wijzigen in Mee-leef-commissie.

 

Het ontstaan van Bowling

Tijdens een verjaardagsfeestje van Riek de Bilt werd gevraagd of de gasten zin hadden “een balletje te gooien” in de kelderruimte van het appartementen-complex Paraiso in Playa del Inglés. Men had die avond veel plezier en zo ontstond het idee om het vaker te doen: één keer per week bowlen met een sportieve groep.

Historie bowlen

Foto: Wil Langrdijk                                                                                                                                                                                                

En zo was er ineens een NVC-bowling-club op 25 februari 1998. Het was niet alleen gezellig, maar ook spannend, want goede resultaten halen wil toch bijna iedereen wel. Wil Langedijk was de initiatiefneemster en Jan van Willigen (de grote spelregelkenner op dat moment) nam waar als Wil er niet was. Iedere keer werden alle punten opgeschreven maar het ging vooral om de strijd en de gezelligheid. We weten nu dus wanneer het is begonnen, maar helaas niet meer wanneer het is geëindigd.

Wel heeft Bill Botterweg in 2017 nog enthousiast een poging gewaagd, maar na een jaar viel ook dat clubje uit elkaar. Vele jaren ontbreekt nu al de bowling binnen de activiteiten van onze vereniging. Wederom zo’n zware bowlingbal over de baan jagen zou leuk zijn. Wie neemt het inititatief voor bijvoorbeeld een wekelijkse organisatie?

 

Het ontstaan van Vlakwandelen

Het ontstaan van “vlakwandelen” kent eigenlijk een trieste oorzaak. Het was tijdens een bergwandeling op 29 maart 2001 dat de voorzitter van de bergwandelclub (en ook gids van die dag) Willemien Kuznik tijdens een pauze een stap teveel achterwaarts deed en in een afgrond gleed, met dodelijk gevolg.

De schrik zat er bij een aantal wandelaars goed in en meerdere leden sloten zich toen aan bij een aantal mensen die kort daarvoor reeds met het fenomeen “vlakwandelen” waren gestart.

Er waren meerdere leden die het initiatief hiertoe namen, o.a. "witte" Henk Ringenaldus, Jan Hulst en ook Wil en Dick Langedijk. Jan Hulst ontpopte zich als organisator en de vele jaren daarna ging een klein groepje van circa 12 personen wandelen op vlakke gedeelten.

Langzamerhand kreeg dit initiatief meer bijval en meer leden toonden belangstelling, maar Jan Hulst & companen wilden graag een selecte groep handhaven omdat het anders te groot zou worden, o.a. met het gezamenlijk lunchen. Ook bleef men graag op zichzelf en men wees aansluiting bij de NVC af.

Historie vHeusden

Foto: Jaap van Heusden                                                                               

Historie Lucas

Foto: Hans Lucas                                                                                                                 

Dit kabbelde zo enkele jaren door totdat Jaap van Heusden begin 2009 een nieuwe vlakwandelgroep verzamelde en in samenwerking met de toenmalige voorzitter van de NVC, Jaap Commandeur, er ook een NVC-activiteit van maakte. Al vrij snel sloot Hans Lucas zich hierbij aan en gedurende drie jaren organiseerden Jaap en Hans vele mooie wandelingen.

Vervolgens namen Riet Smith en Bert Blokzijl, met Hans Lucas, de organisatie met ingang van 1 januari 2012 waar, waarna in december 2012 het “Vrolijk Vlakwandelteam” (bestaande uit Leen en Fria Andeweg en Jan en Jennemie Aerts) de organisatie in handen nam en niet meer van plan was dit de daarna volgende twintig jaar uit handen te geven.

De vlakwandelingen worden voornamelijk gelopen langs de zuid- en oostkust met soms ook tussendoor een mooie stadswandeling zoals in San Fernando, in Telde en in Las Palmas!

Naast de sportieve in- en ontspanning is na afloop de gezamenlijke lunch natuurlijk een aantrekkelijke bijkomstigheid waar men met de organisatoren kan proosten op weer een geslaagde vlakwandeling.

 

Het ontstaan van Klaverjassen

In mei 1992 kon het bestuur wederom een heuglijke gebeurtenis melden. Na het ontstaan van andere activiteiten binnen de NVC werd toen het klaverjassen gestart. De officiële naam van de vereniging was "De Zwervers".

Historie vOost

Foto: Ido van Oost (met echtgenote Dedy)                                                                                                                                                                                             

Deze activiteit waren de heer Ido van Oost en mevrouw J. Hartmann. Of het aan de naam "Zwervers" lag of aan iets anders, in ieder geval viel de klaverjasclub in 1994 uiteen, men ging thuis verder spelen in kleinere groepjes. 12 Oktober 2009 is het weer opgepakt door Marie-Louise Luiten en Ans Schouten. Men startte in het restaurantje van Libèr en Mirjam Schulkens op de camping van Pasito Blanco. Daarna werd een meer centrale plek gezocht en gevonden bij De Volendammer in de CITA in Playa del Inglés. Menig jaartje werd daar gespeeld totdat de eigenaar aankondigde de zaak te gaan verkopen, en de klaverjassers een andere plek zochten.

Die andere plek was bij de Frajahut, ook in de CITA, van Frans en Jakko, waar de volgende jaren werd gespeeld, met plezier en ook een beetje met tocht op de gang. Nadat Theo en Erik de Frajahut hadden overgenomen bleven de klaverjassers hier spelen en verhuisden mee toen deze nieuwe eigenaren enkele tientallen meters verder een ander etablissement gingen uitbaten. Sinds 2018 wordt er dus gespeeld in de (nieuwe) Hut in de CITA in Playa del Inglés, onder leiding van Marie-Louise Luiten en Ans Schouten.

Beide dames hebben echter in 2021 de organisatie overgedragen aan Liber Schulkens en Roos Dreweck.

 

Het ontstaan van het Clubnieuws

Historie Clubnieuws

Foto: Clubnieuws                                                                                                                                                                                             

Het verenigingsbulletin was in de beginjaren 1973-1978 een eenvoudig papiertje, dat door de voorzitter zelf werd getypt. Later werd het een echt “blaadje” dat in gestencilde vorm werd uitgegeven. Een pionier van het eerste uur was Monique Jaber, die het boekje verzorgde en stencilde, ook sneed om vervolgens te nieten. Daarna, vanaf april 1979, werd het langzaam maar zeker een echt boekje met een dikkere omslag met daarop Clubnieuws. In 1988 was de oplage 100 exemplaren. In 1980 verscheen de eerste advertentie in de nieuwsbrief c.q. Clubnieuws.

In het Clubnieuws verschenen ook al snel kopieën van logo's en andere afbeeldingen van de adverteerders. Maar het duurde nog vele jaren voordat de eerste foto verscheen van een NVC-lid en/of een foto van een activiteit met daarop NVC-leden. In april 1994 verschenen een aantal foto's van leden in een reportage van het 20-jarig lustrumfeest op 7 maart 1994, en ….. deze foto's waren ook nog eens direct in kleur.

Toen de penningmeester het Clubnieuws ging steunen vanuit opgebouwde reserves en het boekje vanaf 1995 door de toenmalige redactie op moderne leest werd geschoeid met behulp van computer desktop publishing techniek werd het boekwerkje steeds professioneler. In 2001 werd de omslag gewijzigd door de toenmalige eindredacteur Michel Munier, en deze omslag heeft standgehouden tot het één na laatste papieren boekje Clubnieuws eind 2019. Toen vond de eindredacteur van dat moment het wenselijk de allerlaatste papieren uitgave te voorzien van een wit voorblad met een zwarte rouwrand.

Eind 2019 verscheen het NVC Clubnieuws, standaard in kleur, zeven maal per jaar in een oplage van 350 exemplaren. Maar eind 2019 was het decembernummer ook het laatste in papieren vorm. Het vele werk voor het vervaardigen van het verenigingsblad tezamen met ook het vele werk om het blad bij de leden te krijgen (laten drukken, etiketteren, verzenden en/of afleveren via de onderafdelingen) werd teveel in relatie tot het snelle leesplezier dat het boekje verschafte.

Vanaf 2020 verscheen Clubnieuws 7x per jaar (oktober t/m april) in digitale vorm op de website en als bijlage per email aan de leden, totdat in april 2021 “het boekje” (eerst op papier, later digitaal) werd opgeheven en vervangen door een kortere en snellere (ook digitale) “Nieuwsbrief”.

Vele (eind)redacteuren hebben in de afgelopen tientallen jaren vorm gegeven aan het Clubnieuws, en nog veel meer leden hebben hun bijdrage hieraan geleverd door het inzenden van verhaaltjes en/of foto's. De laatste eindredacteur was Ed Jensen, die reeds vanaf 2015 tot dus 2021 eerst het papieren boekje vervaardigde en later de ook de digitale uitvoering.Tientallen verhalen van zijn hand zijn opgenomen in de Clubnieuws-edities.

Het Clubnieuws is gedurende alle jaren van de vereniging een bindmiddel geweest tussen de leden. De eindredactie (inclusief samenstelling) van de huidige digitale NVC-Nieuwsbrief ligt sinds 2021 in handen van het bestuurslid communicatie Colin Steenbergen.

 

Het ontstaan van de Website

Rond de eeuwwisseling had de NVC al een eigen website, namelijk: www.nvc-web.com. Deze was opgezet door een kennis van Tom Smulders in Nederland.

De toenmalige penningmeester van de NVC moest jaarlijks iets tussen de 50 en 100 gulden aan een klein bedrijfje in Nederland betalen. Op deze website werd beperkte informatie gegeven over de bestuurssamenstelling en de activiteiten. Er werd af en toe een wijziging aan hen doorgegeven die dan, na lang aandringen door de bestuursleden, werd ingevoerd. Het was meer een vriendendienst en de NVC betaalde alleen de basiskosten.

Toen Hans Koedijk lid werd in 2007, zei hij tegen de penningmeester dat de website niets voorstelde. Het bestuur heeft daarna voorgesteld dat hij er een echte website van mocht maken, hetgeen hij toen heeft gedaan in 2009. Het was een mooie en duidelijke website, met hierop vermeld veel nuttige informatie voor de leden. Een nadeel was dat de informatievoorziening vrij statisch was. Mededelingen, verhalen of terugblikken waren er nauwelijks. Een voordeel was de mogelijkheid voor leden om zelf foto's te uploaden. Hiervan werd dan ook gretig gebruik gemaakt, voornamelijk door onze "verenigings-fotograaf" Jan Deun, die iedere week tientallen foto's van de recente bergwandeling of vlakwandeling op de website plaatste zodat alle deelnemende leden zichzelf konden bewonderen.

De website verdween in 2014 uit de lucht nadat de maker en beheerder hiervan, voorzitter Hans Koedijk, na enige Hoekse en Kabeljouwse twisten de vereniging al eerder had moeten verlaten. Hierna was het Charles van Tuijl die in 2014 een website in de lucht bracht voor de NVC, maar eigenlijk was het tegen de NVC. De zeer kritische toon op deze website "NVC-Nieuwsbrief" en vooral de rubriek "de Zeepkist" was een doorn in het oog voor het bestuur en zeer vele NVC-leden. Door het verdere gebrek aan belangstelling was deze website al snel een vergeten boek.

Historie website

Eind november 2014 bood Ed Jensen het bestuur aan een nieuwe website te maken, die na enkele dagen productie zeer snel in de lucht kwam. De vereniging had weer een website, en de communicatie kwam weer op gang. Het werd een andersoortige website, met enerzijds veel achtergrondinformatie, ook informatie over de activiteiten en een beschrijving van de historie van de vereniging, en anderzijds ook met veel up-to-date nieuws en aankondigingen.

In het steeds verder oprukkende digitale tijdperk werd en wordt de website steeds prominenter ten opzichte van het geschreven woord in Clubnieuws. Vandaar dat in 2019 een nieuwe website werd gebouwd op initiatief van Ed Jensen die eind 2019 in gebruik werd genomen. Het bleek een overgangsperiode te worden, want in 2021 was het de professioneel opererende Colin Steenbergen die verantwoordelijk is voor de huidige site.

 

Het fenomeen Vrijwilliger

Bij het hoofdstuk Bestuur staat op deze website een lijstje met de namen van de voorzitters van de vereniging. En hoewel er af en toe nog wel eens een andere naam wordt genoemd, is het toch duidelijk dat de vele tientallen (nee, honderden) andere vrijwilligers binnen de vereniging nauwelijks worden vermeld.

Historie vrijwilliger

Ze zijn niet echt onzichtbaar, maar treden bescheiden nooit echt in de schijnwerpers. Wie zijn die vrijwilligers?

Naast de voorzitters natuurlijk gedurende de afgelopen bijna 50 jaar de vele vice-voorzitters, secretarissen, penningmeesters of andersoortige bestuursleden. Maar ook, en misschien wel vooral, de trekkers van de onderafdelingen met de activiteiten. De één doet het een paar jaar, anderen tientallen jaren.

We vergeten niet de mensen die allerlei uitstapjes spontaan organiseerden, ook niet de vele redactieleden die voor de communicatie binnen de vereniging zorgden zoals het Clubnieuws en de website of de ook vele leden die belangeloos de (leden)administratie voerden van in drievoud op papier tot in excel.

Een enkeling heeft zich tot erelid mogen laten benoemen. Misschien is het een goed voorstel aan het bestuur om "de anonieme vrijwilliger" tot onzichtbaar erelid te benoemen. Want het is aan al deze vrijwilligers in de afgelopen tientallen jaren (en ook in de toekomstige jaren) te danken dat vele, vele andere leden kunnen genieten van de NVC.

 

Opgesteld april 2018 door Ed Jensen

Bijgewerkt november 2021 door Ed Jensen