Reis Cabo Verde- Brazilië 4de etappe, 18 maart-13 april 2025
Na aankomst in Salvador vliegt de schipper, Matthias, vrij snel naar huis voor een noodgeval. Ik blijf met Detlev achter om de boot weer in orde te maken en om de stad te verkennen. Salvador is een grote stad, 2,5 miljoen inwoners met veel oude kleurrijke gebouwen, helaas ook veel vergane glorie. Salvador ligt aan een grote baai, ideaal voor vele soorten watersport. We gaan verschillende keren duiken, goed zicht van15-20m en veel onderwaterleven met vele soorten koralen en vissen. Er liggen ook veel wrakken, vaak expres afgezonken voor het duiken. Na 3 jaar onderwater zijn ze helemaal begroeid met koraal en algen en wemelt het van de kleurrijke vissen. We maken ook een tripje met een rondvaartboot naar verschillende eilanden in de baai met prachtige stranden. De lucht- en watertemperatuur zijn allebei 30 graden. Ideaal tropisch klimaat. Brazilië is een mooi vakantieland met vriendelijke mensen, tot nu toe!!!! In de marina vindt een botenshow plaats, meest motorboten, met veel lawaai en (samba)muziek. Dat is ook Brazilië.
Na een week komt Matthias weer terug en gaat Detlev vertrekken. Hij moet naar huis om weer te gaan werken. Matthias en ik besluiten om nog even te blijven in Salvador en dan samen door te zeilen naar Rio de Janeiro. Nog ong. 800 mijl. We ontmoeten nog andere Nederlandse zeilers, een stel die uit het zuiden komen en op weg zijn naar de Carieb en een stel welk ook richting zuid wil, maar dan verder door naar Patagonië en rond Kaap Hoorn wil zeilen. Er worden druk gegevens uitgewisseld over mooie stekken. In de stad is het jaarfeest, 476 jarig bestaan, en dat wordt druk gevierd met veel lawaai en muziek. Wij willen echter snel vertrekken en besluiten nog wat geld te pinnen. We lopen op zaterdag 29 maart rond de middag de stad in naar een bank in een drukke straat. Ik trek mijn portemonneetje alvast maar plotseling staan 2 junks met een groot mes naast me en willen mijn geld. Ik ren weg, maar struikel en lig op de weg op de grond. Auto´s rijden links en rechts om me heen. Een junk komt op me af met zijn mes en wil me steken. Ik kan het net afweren, bijna ten koste van mijn duim. Ik laat mijn portemonneetje vallen, dat graaien ze weg en gaan er vandoor. Daarna komen pas mensen uit hun auto´s. Ook Matthias en de andere voetgangers zien dan pas wat er gebeurd is. Ik bloed behoorlijk. Politie en ziekenauto worden gewaarschuwd. Dat duurt wel even voordat die er zijn. Daarna met de ziekenauto naar de eerste hulp, waar mijn duim vakkundig genaaid en verbonden wordt.
De volgende dag naar het politiebureau om aangifte te doen. Dat duurt liefst 4 uur, maar de mensen zijn allervriendelijkst. Ik moet zelfs naar de Technische Recherche om mijn vingerafdrukken te laten afnemen. Met de politieauto worden we weer netjes naar de marina gebracht. De 2 politiemensen wilden de boot wel even zien, want dat was wel iets apart voor ze. Na de volgende dag alles geregeld te hebben met de banken om nieuwe bankpassen te krijgen en de verzekering geïnformeerd te hebben besluiten we te vertrekken.
We zeilen de baai van Salvador in naar Ilha do Freda, waar we voor een tropisch strand ankeren. Wij zijn de enige boot. Omdat het toch wat onrustig is door de golfslag gaan de volgende dag door naar een ankerbocht aan de andere kant van het eiland. Daar liggen we lekker rustig. De watersport is nog niet zo druk als bij ons en hier is heel veel ruimte.
Het gaat richting de herfst en daarom is het vrij rustig overal. De temperatuur is nog wel 30 graden en ook de watertemperatuur is 30 graden. Op het volgende eiland, Itaparica, is een marina, maar wij besluiten om te ankeren. Het is een leuk, vrolijk plaatsje met de huizen geschilderd in verschillende heldere kleuren. Wij gaan met 6 Braziliaanse zeilers lunchen in een mooi hotel. Zij leven allemaal aan boord en reizen rond langs de kust. Van hen ontvangen we veel nuttige tips. Warm eten is in Brazilië meestal ´s middags en ´s avonds om 20.00 sluiten de meeste restaurants buiten de grote steden al. Je moet het maar weten, anders vind je de hond in de pot. Ook inkopen doen en onderdelen voor de boot vinden moet je goed plannen, want zeker op de eilanden is vaak niet zo veel te krijgen.
Op 6 april verlaten we de baai van Salvador en zeilen we naar Morro de Sao Paolo waar we vastmaken aan een mooring vlakbij Gamboa. Het is er druk met veerponten en rondvaartboten die naar de eilanden varen. Gamboa heeft een prachtig tropisch strand met veel verschillende bomen: palmbomen, avocado´s, mango´s, maracuya´s, bananen, cocospalmen, We genieten van de verse cocosnoten en koude caiparina´s. ´s Avonds krijgen we een paar stevige tropische regenbuien maar met weinig wind. Dat is wel verfrissend.
Na Gamboa gaan we verder naar Macao. Dat ligt aan de volgende rivier ongeveer 20 mijl landinwaarts. Op het einde van die bevaarbare rivier is een forse waterval waar je met de boot vlakbij kunt komen en dat willen we wel zien, We ankeren in de rivier en met de dinghy gaan we naar de watervallen. Het water heeft mooie ronde gaten in de rotsen uitgeslepen en dat zijn net badkuipen. Een attractie om daarin te liggen en af te koelen in het rivierwater van 25 graden. Brr. We zijn net op tijd terug in Macao om nog wat te kunnen eten. Het enige restaurant was al dicht, maar de dames kokkinnen wilde voor ons nog wel wat warm maken en serveren voor een prijs van ong. 16€, voor 2 man, inclusief drank. Dus besluiten we om de volgende dag nog eens terug te gaan. De dames sloven zich extra uit en wij genieten dubbel.
Op 10 april vertrekken we richting Sao Andre, Santa Cruz Cabaila. 200 mijl zeilen. De eerste dag en nacht, conform de voorspelling, weinig wind, maar wel bezeild. De volgende dag draait de wind, tegen de voorspellingen in, recht tegen en neemt toe tot 4-5 Bft. Omdat er geen geschikte tussenstops zijn moeten we doorzetten en kruisen. Dat hebben we sinds vertrek uit de Kaap Verden niet gedaan. Alles was bezeild tot nu toe. Dit is weer even wennen. De golven bouwen langzaam op en de Spirit stuitert erover. We krijgen ook nog een aantal stevige regenbuien, waarin windschiftingen van 30-40 graden zijn. De autopilot raakt erdoor van slag waardoor we af en toe op de hand moeten sturen. Vooral ´s nachts als je de golven niet ziet aankomen, ondanks de volle maan die we hebben, valt dat niet mee. Als ik de laatste nacht in mijn kooi lig stuitert de Spirit zo erg dat ik af en toe ook in mijn bed stuiter en gewoon zweef. Maar de schipper, Matthias, is piloot geweest en met een ervaren piloot in de cockpit kan ik gerust vliegen. Daarnaast dreunen de golven heel hard tegen de romp van het schip. Van slapen komt niet veel. Als we de volgende dag eindelijk de ingang van de rivier bereiken, blijkt de ingang door groeiende koraalriffen zo smal geworden te zijn dat het aangeraden wordt om een pilotbootje naar buiten te sturen en ons naar binnen te begeleiden. Er liggen geen tonnen en er is geen bebakening of geleidelichten, bovendien staat er een sterke stroming. Bij nacht kun je hier absoluut niet veilig naar binnen, alhoewel we vissers dat later wel zien doen. Petje af. In 1500 kwamen hier de eerste Portugezen aan land en stichtten een nederzetting voor hun nieuwe kolonie, Brasilia. Ik hoop voor hen dat de rivier toen breder en makkelijke toegankelijk was, want zonder pilot is het wel tricky nu.
Het is nog goed 500 mijl naar Rio. Dat willen we in etappen doen.
Wordt vervolgd.
Theo.
Hieronder vindt u TWEE verzamelingen van foto’s: eerst de liggende dan de staande foto’s. Dat scrollt gemakkelijker.
Klik op de eerste foto en scroll daarna door de foto’s
Smartphone? Draai naar liggend!
En hieronder een verzameling van de staande foto’s:
Klik op de eerste foto en scroll dan door de foto’s
