Het jaarlijkse ritueel begint steeds meer vaste vormen aan te nemen. Ik heb het over de vrienden en bekenden die, na een heerlijke overwinterperiode, huiswaarts keren. De clubjes van de georganiseerde activiteiten lopen gestaag leeg.
De grote klaverjassen en skip Bo is achter de rug en nu gaan de deelnemers de pot verteren met een afsluitend etentje.
Ik moest gelijk aan vroeger denken waar ik, in mijn geboorteplaats Amsterdam, in de vijftiger jaren als zakgeldbaantje de ochtendkrant “de tijd en de nieuwedag” bezorgde in een gedeelte van de Jordaan. Toen een overjarige maar toch een prachtige buurt met een bruisend hart.
In de verveloze huizen, van vaak vier etages hoog en waar je ook nog voor en achter had met een gezamenlijk toilet op de gang. Dus bewoond door acht gezinnen waarvan de meeste armoezaaiers. Humor en gein hielt hen echter op de been.
Dat is nu wel anders: de huizen zijn gerenoveerd en worden bewoond door beter gesitueerde yuppen en welgestelde anderstaalliggen. In de volksmond de kakkers.
Het touwtje uit de brievenbus is vervangen en heeft plaats gemaakt voor buiten camera’s en glimmende reclameplaten van een beveiligingsbedrijf.
De krantenpik, zoals de bezorger daar werd genoemd, is vervangen door een internet uitgave.
De kermis op de Lindegracht is er verbannen.
De Lindegracht was de ziel van de Jordaan en het adres van Johnny Jordaan die daar woonde en trouwde. Hij was volkszanger nummer 1 en bezong “klaverjasclub Schoppen Negen” in het prachte lied “Geef mij maar Amsterdam”.
Zij gingen naar Parijs om de contributie te verteren.
Libert, onze Maastrichter buutreedner, loodste ons naar het restaurant Broncemar 2 om hetzelfde doen.
Intussen kan ik u vertellen dat het etentje een groot succes is geweest en gaat er veel dank uit naar de organisatoren.
Roos, Libert, Linda en Joop B bedankt voor een geslaagd seizoen namens ons allen.
Ook ik moet straks de koffers pakken dus blijft het een tijdje stil.
Tot over een paar maanden.
Groeten en blijf gezond.
Johnny.
